van hen op de eerste plaats was gekomen
vanwege de dierenwereld en de ongerepte
natuurgebieden. Gezien de grote diversiteit
van de natuurlijke ecosystemen in Zuid-Afrika
is deze uitkomst eigenlijk niet verrassend.
Zo kunt u in Zuid-Afrika uitgestrekte
grasvlakten, savannen, natuurreservaten,
paradijselijke baaien en stranden, ruige
bergstreken, sprookjesachtige bossen
en prachtige groene kuststroken tegenkomen.
Klimaat
Door de ligging ten zuiden van de evenaar
begint de Zuid-Afrikaanse zomer in december
en de winter in juni.
Ondanks de enorme afmetingen van het
land is het klimaat betrekkelijk uniform
en gematigd. Met name geldt dit voor
de temperatuur in het binnenland, wat
een gevolg is van het feit dat op lagere
breedte de hoogte in het algemeen groter
is dan verder naar het zuiden. Typerend
is dat de gemiddelde temperatuur in
Kaapstad 16,5°C bedraagt en in het
veel noordelijker gelegen Johannesburg
16,2°C.
Het warmst is het aan de oostkust met
een gemiddelde temperatuur van 20,6°C
in Durban. Overdag wordt het in Durban
in de zomer gemiddeld 27°C tot 22°C
in de winter. De temperatuur aan de
westkust wordt gelijkmatig laag gehouden
door de koude Benguelastroom, de temperatuur
aan de oostkust wordt gelijkmatig hoog
gehouden door de warme Agulhasstroom.
De warmste maand in het binnenland is
januari en de warmste maand aan de kust
is februari. Zelfs in de winter is het
op de meeste plaats altijd nog wel zo'n
20°C. In het noorden zijn oktober
en november warme maanden als gevolg
van de zomerregens.
In
tweederde deel van Zuid Afrika valt
minder dan 500 mm neerslag per jaar.
De meeste neerslag in Zuid Afrika valt
in de zomertijd, als de vochtige lucht
van de Indische Oceaan met kracht landinwaarts
stroomt. In Kaapstad daarentegen valt
de meeste neerslag in de maanden juni
tot en met september. De regen valt
in de zomer vaak in korte hevige buien
waarna de zon weer snel schijnt.
In
Madrid schijnt de zon gemiddeld 2910
uren per jaar en in Lissabon 2740 uur.
In Zuid Afrika heeft Kaapstad gemiddeld
2980 uren en Pretoria 3240 uren per
jaar. Kustplaatsen van de Kaapprovicie
en KwaZulu/Natal ontvangen gemiddeld
300 zonne-uren meer dan de Canarische
Eilanden.
Natuur
Nergens in Afrika vindt men zoveel wilde
diersoorten als in Zuid-Afrika. Met
290 verschillende landzoogdieren, van
dwergspitsmuis tot Afrikaanse olifant,
en 800 verschillende vogelsoorten kan
Zuid-Afrika bogen op de indrukwekkendste
fauna ter wereld. Men is er zuinig op
geworden.
Nergens
ter wereld groeien zoveel plantensoorten
als in Zuid-Afrika. Dankzij de speurzin
van vooral Nederlandse botanici zijn
tal van Zuidafrikaanse bloemen in Europa
en elders gemeengoed geworden. Voorbeelden
daarvan zijn de geranium, gladiolen,
leliesoorten, geurige fresia’s
en de door Zuidafrikanen gouden zwaan
genoemde gele crocus.
Bevolking
Zuid-Afrika heeft een bevolking van
ongeveer 40 miljoen mensen, waarvan
ruim 30 miljoen (=75%) zwarten. De zwarte
bevolking bestaat uit negen grote volkeren,
met ieder zijn eigen cultuur en tradities.
Elk volk kent een aantal stammen. Tussen
deze ’tribes’ bestaan ook
weer onderlinge verschillen op het gebied
van taal en gewoonten. Zo bestaat het
volk der Zulu’s uit meer dan 200
verschillende stammen. Niet meer dan
10% van de bevolking bestaat uit, wat
vroeger ‘kleurlingen’ werd
genoemd. Dat zijn afstammelingen van
de eerste kolonisten, Hottentotten en
Oost-Aziatische slaven. Zij wonen hoofdzakelijk
in het westen van het land en spreken
in meerderheid Afrikaans.
Drie procent van de bevolking wordt
gevormd uit Aziaten, voor het merendeel
afkomstig uit India. De blanken (15%)
komen sinds 350 jaar uit alle delen
van Europa: Nederlanders en Vlamingen,
Duitsers, Britten, Fransen, Portugezen,
Grieken, Italianen en Polen.
In
Zuid Afrika worden na het begin van
de jaren negentig 11 talen min of meer
als officieel beschouwd. Engels en Afrikaans
(sinds 1925) werden tot die tijd door
de overheid beschouwd als de officiële
talen en worden ook in het parlement
gebruikt. De negen talen worden vaak
ingedeeld in vier taalgroepen, de Venda,
de Tsonga, de Nguni en de Sotho. De
meest gesproken talen zijn Zoeloe (28%
van de zwarte bevolking) en Xhosa (27%),
de belangrijkste omgangstalen, en verder
Afrikaans, Tswana (12%), Noord-Sotho
(11%), Engels, Zuid-Sotho (9%) en Tsonga
(4%), Ndebele (3%), Swazi (3%) en Venda
(3%).
Het
Afrikaans is een van de twee officiële
talen van de Republiek van Zuid Afrika,
en de moedertaal van ongeveer 4 miljoen
Zuid Afrikanen, en verder nog wat bevolkingsgroepen
in Namibië en in het oosten van
Zimbabwe.
Ook
het onderwijs onder de zwarte bevolking
had sterk te lijden onder het apartheidsregime.
In 1953 werd door de "Bantu Education
Act" het onderwijs voor de zwarten
nog verder beperkt en ook het missieonderwijs
werd geheel door de staat overgenomen.
Ook inhoudelijk en qua voorzieningen
bepaalde de overheid het onderwijsbeleid.
Zo mocht het onderwijs alleen in de
eigen taal onderwezen worden en werd
het niveau bewust laag gehouden.
In 1959 mochten studenten alleen naar
een universiteit van hun eigen "kleur".
Studeren aan de grote "blanke"
universiteiten als de Universiteit van
Kaapstad en die van Witwatersrand was
voor kleurlingen en zwarten uitgesloten.
Pas in 1986 werden alle rassen in principe
weer toegelaten tot de universiteiten.
Tot 1990 bleef deze situatie zo en bijvoorbeeld
de leerplicht voor zwarten werd pas
in 1991 geregeld. Voor blanken gold
de leerplicht al vanaf 1953, voor Aziaten
vanaf 1979 en voor kleurlingen vanaf
1980. Zwarte scholen kampten echter
vanaf het begin al met o.a. slechte
gebouwen, slechte leermiddelen, veel
te grote klassen, te kleine budgetten.
Het analfabetisme onder de zwarte bevolking
was zeer hoog. In 1985 kon 68% van de
zwarte bevolking niet lezen of schrijven
tegen 7% van de blanke bevolking. In
1990 haalde nog maar 36% van de zwarte
leerlingen een diploma tegen 90% van
de blanken, kleurlingen en Aziaten.
Op dit moment streeft de overheid natuurlijk
naar een geïntegreerd schoolsysteem
dat in principe voor iedereen toegankelijk
zou moeten zijn. Dat het in de praktijk
nog verre van ideaal is zal duidelijk
zijn er zullen nog veel culturele en
psychologische barrières genomen
moeten worden voordat echte iedereen
gelijke kansen heeft. Met name het de
organisatie van het onderwijs in de
zwarte townships, waar het grootste
deel van de zwarte kinderen op aangewezen
is, komt maar moeizaam op gang. In 1999
slaagde minder dan de helft van de zwarte
scholieren in het middelbaar onderwijs
voor het eindexamen.
De
Republiek Zuid Afrika kent een grote
verscheidenheid aan tradities, volkeren
en culturen. De blanke minderheid van
de bevolking heeft altijd een dominerende
positie ingenomen, zowel op economisch,
politiek als militair gebied. Hierdoor
is sinds 1928 een samenlevingsm
Cultuur
Ongeveer 77% van alle Zuid Afrikanen is
lid of beschouwt zich als lid van één
van de vele christelijke kerken of stromingen.
De vestiging van de calvinistische kerk
in Zuid Afrika is een gevolg geweest van
de koloniale politiek van de Verenigde
Oost-Indische Compagnie. In die periode
mochten andere kerken geen erediensten
houden of zending bedrijven. Pas in 1779
kregen Duitse Lutheranen toestemming om
een kerkgebouw te openen en vele andere
zendelingen volgden in de eeuwen daarna.
De zogenaamde zwarte onafhankelijke kerken,
de African Independent Churches, vormen
sinds ca. 1850 de grootste religieuze
gemeenschap van Zuid-Afrika met meer dan
3000 verschillende onafhankelijke kerken
net gezamenlijk meer dan 6 miljoen leden.
Soms bestaan ze slechts uit één
gemeente en soms tellen ze tienduizenden
leden.
Beide richtingen houden vast aan een diep
in de Afrikaanse cultuur verankerde geloofsbeleving,
richten zich zeer sterk op hun leiders,
zijn zeer behoudend, zetten zich af tegen
Europese geloofspraktijken en baseren
zich doorgaans op een eigen interpretatie
van de bijbel. De grootste van deze kerken
is de Zionist Christian Church, met in
heel zuidelijk Afrika enkele miljoenen
leden en in 1914 gesticht door "profeet"
Engenas Lekganyane. Een andere grote zwarte
kerk is die van de in 1911 door de Zulu
Isaias Shembe de Nazareth opgerichte Baptist
Church, die in Natal gevestigd is.
Er
zijn drie blanke kerken in Zuid Afrika
waarvan de sterk calvinistische Neder-Duitse
Gereformeerde Kerk met 1.350.000 leden
de meest invloedrijke is. In de 19e
eeuw splitsten zich de Neder-Duitsch
Hervormde Kerk van Afrika (1853) en
de Gereformeerde Kerk van Afrika of
de Dopperkerk (1859) zich af van de
Neder-Duitse Gereformeerde kerk. De
vergadering van de Neder-Duitse Gereformeerde
Kerk stond in 1857 raciaal gescheiden
kerkdiensten toe.
De in 1968 opgerichte en internationaal
gewaardeerde Zuid Afrikaanse Raad van
Kerken streeft volhardend naar vergaande
oecumenische samenwerking onder leiding
van bekende figuren als Desmond Tutu,
C.F. Beyers Naudé en F. Chikane.
Het aantal hindoes bedraagt meer dan
een half miljoen en daarmee is deze
religie veruit de belangrijkste onder
de Indiërs. De meerderheid van
de ruim 400.000 moslims is te vinden
onder de kleurlingen en de Indiërs
in grote steden als Durban en Kaapstad,
en het aantal joden wordt geschat op
150.000.
De oorspronkelijke inwoners van Zuid
Afrika, Hottentotten, Bosjesmannen en
de diverse Bantoevolken hadden voor
de komst van de blanken ieder hun eigen
inheemse religies. Vruchtbaarheidsrituelen,
oogstrituelen, voorouderverering en
het heilige geloof in het bestaan van
hogere machten en krachten zijn gemeenschappelijke
kenmerken. Eind 20e eeuw zou nog een
kwart de zwarte bevolking deze religies
aanhangen. Inyanga's en sangoma's, traditionele
Afrikaanse genezers, spelen ook nog
een belangrijke rol in de cultuur en
de religieuze leefwereld van de zwarte
Zuid Afrikanen, zelfs in de grote steden.
Taal
Er zijn in Zuid-Afrika elf algemene
omgangstalen. Die talen zijn het Afrikaans,
Engels en negen van de tien Afrikaanse
talen; het Noord-Nbebele hoort daar
niet bij. Het Afrikaans domineert
in een derde van de administratieve
districten (27 procent). 19,8 procent
van de bevolking hanteert het Afrikaans
als omgangstaal, 39,1 procent van de
anderen kan die taal spreken. Het is
daarmee de meest verbreide taal in Zuid-Afrika.
Voor 11,4 procent van de bevolking is
Engels de omgangstaal, maar 45,7 procent
van de anderen kan zich in het Engels
uitdrukken.
Het
Zulu is de meest gesproken taal in Zuid-Afrika.
Het is de omgangstaal van 24,5 procent
van de bevolking. Het is de lingua franca
van Natal tot Zimbabwe. Alle Nguni-sprekenden
begrijpen Zulu. Xhosa is de omgangstaal
voor 11,6 procent van de bevolking.
In de rest van zuidelijk Afrika spreken
17 miljoen mensen een Nguni-taal. Het
Noord-Sotho (Pedi) wordt door 9,9 procent
en Tswana door 5,5 procent van de bevolking
gesproken. Buiten Zuid-Afrika spreken
10 miljoen mensen Sotho. In Venda wordt
Venda en in het Shangaangebied Tsonga
gesproken.
Politiek/Economie
Zuid Afrika is een presidentiële
republiek, die vroeger bestond uit een
driekamerparlement van blanken, kleurlingen
en Aziaten. De huidige grondwet van de
Republiek Zuid Afrika dateert van 1996.
In de nieuwe grondwet is voorzien in een
Lagerhuis of Nationale Assemblee met 400
zetels en een Senaat met 90 leden (tien
voor elke provincie), die sinds 27 april
1994 werkzaam zijn. In het Lagerhuis zitten
de gekozen vertegenwoordigers van nationale
en regionale kieslijsten van de politieke
partijen. Iedereen vanaf 18 jaar heeft
stemrecht. Het Lagerhuis wordt om de vier
jaar gekozen, de Senaat wordt samengesteld
door vertegenwoordigers van de der provincies.
Het Lagerhuis kiest de president, die
ongeveer even veel macht bezit als de
Amerikaanse of Franse president.
De Zuid Afrikaanse economie is veruit
de grootste van het Afrikaanse continent
met een binnenlandse productie van 288,7
miljard dollar in 1998. De beroepsbevolking
telde rond de eeuwwisseling ca. 16 miljoen
mensen die voornamelijk in de mijnbouw,
industrie en de dienstverlening werkzaam
zijn. Ongeveer 30% van de beroepsbevolking
is volgens officiële cijfers werkloos;
in werkelijkheid is dit aantal zeer
waarschijnlijk veel hoger, met name
onder de zwarte bevolking. Door de hoge
werkloosheid probeert de zwarte bevolking
op allerlei manieren in haar levensbehoeften
te voorzien. Deze informele sector,
die steeds groter en belangrijker wordt,
bestaat bijvoorbeeld uit het verkopen
van groenten en fruit, pottenbakken,
het maken van matten en manden, taxibedrijfjes.
Een probleem vormen de vele illegale
immigranten uit o.a. Swaziland, Lesotho,
Mozambique, Zimbabwe, Botswana en Malawi.
Door de zeer lage lonen die zij ontvangen
vormen ze een bedreiging voor de Zuid
Afrikaanse werknemers.
De economie van Zuid Afrika zit tweeslachtig
in elkaar. De moderne ontwikkelde economie
in en rond enkele grote steden staat
in sterk contrast met de vele onderontwikkelde
gebieden waar men zich praktisch alleen
bezighoud met een soort overlevingslandbouw.
In sommige zwarte townships en in de
voormalige thuislanden zit waarschijnlijk
tachtig procent van de beroepsbevolking
zonder werk.
De ontwikkeling van de moderne economie
is het sterkst in het industriële
hart van Zuid Afrika, Zuid Transvaal,
dat begon met de vondst van daar aanwezige
delfstoffen, o.a. goud en diamanten
sinds eind 19e eeuw. Door de aanwezigheid
van zeehavens zijn andere belangrijke
industriële gebieden Durban, Port
Elizabeth en de Westelijke Kaap.
Om te voorkomen dat er veel zwarten
zouden migreren naar de blanke ontwikkelde
gebieden trachtte de regering ook om
de zwarte thuislanden economisch te
steunen. Dit beleid mislukte grotendeels
en bovendien hadden de industriële
centra steeds meer (goedkope) arbeidskrachten
nodig. Men probeerde beide problemen
op te lossen door net over de grenzen
van de thuislanden nieuwe industrieën
te vestigen, de zogenaamde "grensnijwerhede".
De economische ongelijkheid in het
land zorgt er ook voor dat miljoenen
vooral zwarte mensen onder de armoedegrens
leven. Toch heeft Zuid Afrika de mogelijkheden
in zich om economisch te groeien, maar
daar moet dan wel iedereen van profiteren.
Te grote verschillen in de inkomensverdeling
tussen blanken en zwarten zorgen onvermijdelijk
voor grote spanningen tussen beide bevolkingsgroepen
en vormen een groot gevaar voor de politieke
en economische stabiliteit.
Sinds 1995, het einde van het economische
isolement, is er een reële groei
van het bnp door een groot optimisme,
hoge verwachtingen en effectieve nieuwe
buitenlandse investeringen. Ook de export
trok weer aan, maar ook de binnenlandse
vraag nam snel toe waardoor het overschot
op de betalingsbalans dreigde te dalen.
Het beleid van de regering is er in
het algemeen op gericht om de economische
groei groter te maken, niet zozeer om
die groei gelijkelijk te herverdelen
onder blanken en zwarten. En om een
gezonde economie te creëren zal
er ook nog veel meer door het buitenland
geïnvesteerd moet
Eten
De ontmoeting van culturen in de ‘Herberg
tussen twee oceanen’ heeft geleid
tot een zeer gevarieerde keuken. Zwarten,
hugenoten, Duitsers, Portugezen, Italianen,
Kaap-Maleiers en Indiërs, allemaal
hebben ze iets toegevoegd aan de hartige
Hollandse pot waarmee alles begon.
De
Hollandse stamppotten kregen er door
toevoeging van kruidnagelen, peper,
kaneel, tamarinde, anijs en andere specerijen
een heel aparte smaak. Gebak, toetjes
en zoetwaren werden op soortgelijke
wijze verrijkt. Maleiers en andere slaven
introduceerden de rijsttafel, gebakken
piesang (banaan), sosatie (saté)
bobotie (vlees in pikante, zoetzure
kerriesaus van gedroogd fruit) en bredie,
een éénpansgerecht van
vlees en groente met bijvoorbeeld de
fijngehakte stengels en bloemen van
de waterblommetjies. De hugenoten zorgden
voor uitstekende wijnen, konfyt (gekonfijte
vruchten en jam), pasteitjes, Franse
gerechten, brood en mosbolletjes; de
zwarten voor biltong (gedroogd vlees
van antilopen), gekookte groente en
stevige maïspap voor het ontbijt
en de Indiërs uit Durban voor hete
kerrieschotels. Braaivleis is in heel
Zuid-Afrika populair.
Alle
huizen, hotels, campings en caravanparken
beschikken over barbecues om varkens-,
rund- en lamsvlees en boerewors te roosteren.
Vooral de sappige lamskoteletten van
de Karoo hebben een fijne smaak. Tropisch
en subtropisch fruit is er te kust en
te keur; hetzelfde geldt voor groenten.
Langs de kust wordt een overvloed aan
vis aangeboden: kingklip, steenbras,
zeetong, kreeft, langoestines, grote
en kleine garnalen, oesters en mosselen.
Vis staat tevens op het menu van alle
restaurants.
Hotels
De normen liggen in het algemeen vrij
hoog. Opvallend is de grote ruimte die
men ter beschikking krijgt in een groot
hotel. De hotels worden ingedeeld volgens
het SATOUR-systeem van toegekende sterren.
Een hotel met één ster
is een bevredigend hotel. In een vijfsterrenhotel
bestaat een hotelkamer meestal uit een
luxueuze suite (slaapkamer, dressroom,
woon- en werkkamer, badkamer). In Durban
is er in de appartementenhotels ook
nog een keuken bij. Van apartheid is
in de hotels geen sprake meer. Blank
en zwart staan in de rij voor het ontbijt
of warm buffet. In het grote Protea
Braamfontein in Johannesburg houdt het
ANC vaak recepties.
Vervoer
Autoverhuur
De grote internationale autoverhuurbedrijven
Avis, Budget en Imperial zijn ook in
Zuid-Afrika vertegenwoordigd. Ze hebben
filialen op praktisch alle vliegvelden,
in steden en heel veel plaatsen, en
bieden voor redelijke prijzen een ruime
keuze aan huurauto’s, van middenklassers
tot limousines. Vierwiel aangedreven
voertuigen zijn ook te huur, evenals
caravans, campers en kampeerwagens.
U kunt betalen met erkende creditcards.
Het verkeer is links in Zuid-Afrika.
De ervaring leert dat het enige moeite
kost daaraan achter het stuur van een
huurauto te wennen. Vraag een auto met
twee zijspiegels.
Zuid-Afrika
beschikt over een uitstekend wegennet.
Het bestaat uit 84.000 km verharde wegen,
waarvan 26.000 km nationale en provinciale
snelwegen, die de verbinding vormen
tussen de acht belangrijkste steden
van het land. Een deel van de autowegen
is tolweg. Naast de verharde ‘teerpaden’
beschikt het land ook over 163.000 km
aan onverharde wegen. Vooral in afgelegen
streken is een deel van die onverharde
wegen tijdens zware regenval onbegaanbaar.
Openbaar
vervoer
Zuid-Afrika beschikt over een uitgebreid
busnetwerk waarmee alle bekende plaatsen
met elkaar worden verbonden. Zoals de
Greyhound/Citilyner die dagelijks rijdt
met touringcars van Johannesburg naar
Durban, Johannesburg/Nelspruit, Johannesburg/Kimberley,
Johannesburg/Kaapstad en Johannesburg/Port
Elizabeth. De Inter-Cape Ferreira Express
Bus Service rijdt van Kaapstad naar
Port Elizabeth via de luchthaven D.
F. Malan. Op de terugweg van Port Elizabeth
naar Kaapstad wordt een aantal steden
langs de N2 aangedaan.
Het
spoorwegnet bestrijkt heel Zuid-Afrika.
Met de lange-afstandtreinen is het mogelijk
tussen alle grote steden van het land
te reizen. In de treinen voor de lange
afstand zijn de eerste- en tweedeklaswagons
voorzien van couchettes. Het gebruik
daarvan is bij de prijs inbegrepen.
In
Zuid-Afrika komen liefhebbers van reizen
met stoomtreinen nog volop aan hun trek.
Rovos Rail rijdt met een prachtig gerestaureerde
stoomtrein met maximaal 40 passagiers.
Een vierdaagse ‘stoomsafari’
bestaat uit een 1.000 km lange tocht
door het oostelijke deel van Transvaal
langs natuurgebieden met een stop in
een particulier wildreservaat.
Binnenlandse
vluchten
De SAA verzorgt binnen de grenzen van
Zuid-Afrika en Namibië regelmatige
luchtverbindingen met Bloemfontein,
Kaapstad, Durban, East London, George,
Johannesburg, Kimberley, Port Elizabeth,
Upington en Windhoek. Particuliere maatschappijen
zoals Airlink, Comair, Giyani Airways,
Link Airways, National Airlines, Phoenix,
Safari Lines, Sax, Sun Air en Theron
Airways voeren lijnvluchten uit naar
vele plaatsen in Zuid-Afrika. Er zijn
ook verbindingen met Sun City en Umtata.
Voor
het binnenlands verkeer is SAA een alliantie
aangegaan met South African Express
Airways en South African Airlink. Samen
met deze luchtvaartmaatschappijen verzorgt
SAA 70 procent van het binnenlands vervoer.
De SAA onderhoudt ook geregelde verbindingen
met steden in de regionale landen zoals
Malawi, Zimbabwe, Botswana en Mozambique.
Passagiers die intercontinentaal met
SAA vliegen kunnen gebruik maken van
speciale tarieven voor binnenlandse
en regionale vluchten.
Vervoer
van/naar luchthaven
Op de meeste grote luchthavens zijn
taxistandplaatsen en autoverhuurbedrijven
aanwezig. Vanaf Johannesburg en Pretoria
rijden regelmatig bussen naar Jan Smuts,
van Kaapstad naar D.F. Malan en van
Durban naar Louis Botha.
Praktische
zaken
Douane
en grensformaliteiten
Ingezetenen van de Benelux moeten in
het bezit zijn van een geldig paspoort,
maar zijn vrijgesteld van visumplicht.
Mensen die Zuid-Afrika beroepshalve
bezoeken hebben wel een visum nodig.
Dit visum kan in Nederland en in België
worden aangevraagd bij de Zuidafrikaanse
Ambassade.
U
moet als u het land binnenkomt, kunnen
aantonen dat u over voldoende middelen
beschikt om uw verblijf te betalen.
Als u geen retourticket bezit, moet
u kunnen aantonen dat u een ticket kunt
kopen. U mag bij aankomst en vertrek
500 rand in uw bezit hebben.
Persoonlijke
bezittingen en gebruikte artikelen die
nodig zijn voor verblijf, sport, jacht
of werk in Zuid-Afrika, mogen belastingvrij
worden ingevoerd. Naast die persoonlijke
bezittingen, zoals kleding en camera's,
mag men nieuwe of gebruikte goederen
tot een waarde van 200 Rand belastingvrij
invoeren, plus 1 liter sterke drank,
met inbegrip van likeur en brandewijn,
2 liter wijn, 50 mililiter parfum, 250
mililiter eau de toilette, 400 sigaretten,
50 sigaren en 250 gram tabak en medicijnen
voor eigen gebruik. De invoer van drugs
en pornografie is verboden.
Gezondheid
Zuid-Afrika kent geen nationale gezondheidszorg.
Bezoekers moeten hun eigen medische
kosten betalen. Artsen vindt u onder
‘Medical Practitioners’
of ‘Mediese Dokters’ in
het telefoonboek. Dat geldt ook voor
tandartsen of voor andere medische specialisten
en apotheken. Opname in een ziekenhuis
wordt via een verwijzing van een huisarts
geregeld. In noodgevallen kunt u bellen
of zich vervoegen bij de eerstehulppost
van ieder algemeen ziekenhuis in de
grote steden of ieder willekeurig ziekenhuis
in kleine plaatsen.
Voor
een reis uit Europa naar Zuid-Afrika
zijn geen vaccinaties vereist. Reizigers
die uit, door of via een gebied of (lucht)haven
binnen de gele-koortszone in Afrika
of Zuid-Amerika komen, moeten in het
bezit zijn van een geldige internationale
verklaring dat zij zijn ingeënt
tegen gele koorts. Bij bezoeken aan
de laagvlakten van Mpumalanga, Noord-Provincie,
de Nationale Krugerwildtuin en KwaZulu
Natal wordt sterk aangeraden vóór
het vertrek naar deze gebieden malariapillen
te slikken. Deze pillen zijn in Zuid-Afrika
bij alle apotheken zonder recept verkrijgbaar.
Geldzaken
De Rand is de Zuidafrikaanse munteenheid.
Een Rand is 100 cent. Er zijn oude en
nieuwe bankbiljetten van 200, 100, 50,
20, 10, 1, 2 en 5 Rand in omloop. Er
zijn munten van 1,2, 5, 20 en 50 cent.
U mag bij aankomst en vertrek 500 Rand
in uw bezit hebben.
Op
de internationale luchthavens van Johannesburg,
Durban en Kaapstad zijn banken gevestigd.
Dag en nacht kunnen passagiers daar
bovendien twee uur voor vertrek en twee
uur na aankomst van een internationale
vlucht gebruik maken van een speciale
bankservice. In vakantieplaatsen zoals
Durban kan bij bankloketten ook na sluitingstijden
geld worden gewisseld.
Reischeques
kunnen bij alle banken worden ingewisseld,
mits de valuta waarin ze zijn uitgeschreven,
in Zuid-Afrika wordt aangenomen. In
sommige hotels en winkels kunt u ook
met reischeques betalen. Er zijn in
verschillende landen reischeques verkrijgbaar
in de Rand.
Internationale
creditcards met inbegrip van Visa, Mastercard,
American Express en Diner's Club worden
door de meeste bedrijven, reisbureaus,
vervoersondernemingen en hotels in Zuid-Afrika
geaccepteerd.
Tijdsverschil
De klok wordt in Zuid-Afrika niet verzet.
De plaatselijke tijd ligt twee uur voor
op de Greenwichtijd, één
uur voor op de Middeneuropese wintertijd
en zeven uur voor op de wintertijd in
het oosten van de Verenigde Staten.
Johannesburg
Johannesburg is het economische hart van
het zuidelijk Afrika. Naar Afrikaanse
maatstaven is het een zeer moderne stad.
De voormalige vrijheidsstrijder, president
en Nobelprijswinnaar Nelson Mandela is
in de wijk Soweto (South West Town) geboren.
Het Voortrekkersmonument is een indrukwekkend
gedenkteken van de Grote trek van de Boeren
tussen 1836 en 1840. Andere bezienswaardigheden
zijn het Museum Africa, dat een eerlijke
en objectieve visie laat zien op het woelige
verleden van het land. Het zogenaamde
Market Theater Complex is een ongewone
verbintenis tussen kleine theaters, barretjes,
galeries en een zondagse vlooienmarkt.
Wanneer je van Johannesburg naar het beroemde
Kruger National Park rijdt is de Panoramaroute
met zijn vele bezienswaardigheden een
genot. God's Window, Blyde River Canyon
en de Three Rondavels hebben bij veel
reizigers het hart wat sneller doen kloppen.
Pilgrim's Rest - een historisch goudzoekersdorpje
- is een leuke tussenstop.
De beste actie om uit te vinden wat er
op uitgaansgebied allemaal te ondernemen
is, is het kopen van 'The Weekly Mail
& Guardian'. Hierin vind je een overzicht
van alle clubs, restaurantjes en andere
plekken waar je geld kunt uitgeven.
Zuid-Afrika is een mooie en populaire
surflocatie. De meeste surfers zullen
ongetwijfeld gehoord hebben van Jeffrey's
Bay, maar er zijn nog genoeg alternatieven
waar je vrijwel ongestoord op je plank
kunt staan, vooral aan de oost- en zuidkust.
De beste tijd om te surfen in KwaZulu-Natal,
Transkei en het zuidoosten van de Kaap
is tussen april en juli.
Kaapstad
Toen Jan van Riebeeck in 1652 in de Kaapprovincie
aanlegde kwamen de inheemse en de Europese
culturen voor het eerst met elkaar in
contact. Deze botsing van culturen en
het importeren van slaven door de VOC
zorgden ervoor dat het Kaapse schiereiland
cultureel gezien de meeste verscheidenheid
vertoont.
Ook
in kunsthistorisch opzicht neemt het
Kaapse schiereiland een eigen plaats
in. De Kaaps-Hollandse bouwstijl werd
er ontwikkeld en kwam daar tot volle
bloei. De oudste Europese nederzettingen
van Zuid-Afrika zijn in dit gebied te
vinden en ze zijn geheel in tegenstelling
met hun strakke en nieuwerwetse tegenhangers
in de Transvaal of de Vrijstaat.
In
het centrum van Kaapstad staat het imposante
Kasteel de Goede Hoop. Het kasteel heeft
tien meter hoge muren en vijf bastions,
elk genoemd naar een titel van de prins
van Oranje. Ook tegenwoordig is het
kasteel nog in gebruik als militair
hoofdkwartier. Tevens huisvest het een
militair en maritiem museum.
Wanneer
u Kaapstad bezoekt, kunt u de imposante
Tafelberg (1.086 m) niet missen. Het
is een afgevlakt, 1.000 m hoog blok
van gelaagd zandsteen. Voor de inwoners
van Kaapstad is het een symbool dat
hen na aan het hart ligt. De kabelbaan
vervoert per dag gemiddeld 1.500 personen
naar de top. Voor de gene die over voldoende
doorzettingsvermogen beschikken is het
ook mogelijk om te voet de berg op te
gaan. Er zijn honderden wegen die naar
de top leiden.
Op de oostelijke helling van de Tafelberg
liggen bij Kirstenbosch de Nationale
Botanische Tuinen. Hier kan men genieten
van de bloemenpracht van dit deel van
Afrika. Er worden zo’n 10.000
soorten gekwekt in een tuincomplex van
560 ha.
Tijdens
een verblijf in Kaapstad, mag een bezoek
aan Kaap de Goede Hoop natuurlijk niet
ontbreken. Op weg naar het meest zuidwestelijke
puntje van Zuid-Afrika komt u door het
natuurreservaat Kaap de Goede Hoop.
De belangrijkste attractie is de Cape
Point vuurtoren. De eerste vuurtoren
werd gebouwd in 1857, maar in 1911 werd
een modernere iets dichter bij het water
gebouwd. Een grote toeristenattractie
van Kaapstad is de Victoria & Alfred
Waterfront. Gelegen aan het havenfront
van de stad zijn hier talloze winkels,
restaurants, vooral visrestaurants,
een scheepvaartmuseum, bioscoop en markten
gevestigd.
|
Zuid-Afrika
ligt tussen 22° en 35°
Zuiderbreedte en strekt
zich van de rivier de Limpopo
in het noorden 2.000 km
uit tot aan het Kaapse Schiereiland
in het zuidwesten en 1.500
km van de halfwoestijn in
Namaqualand in het westen
(aan de Atlantische Oceaan)
tot de subtropische noordkust
van Kwa-zulu/Natal (aan
de Indische Oceaan). Zuid-Afrika
heeft een oppervlakte van
1.224.500 km². Tot
voor kort was Zuid-Afrika
verdeeld in vier provincies.
De nieuwe grondwet, die
sinds de eerste non-raciale,
democratische verkiezingen
van april 1994 van kracht
is, bracht daar verandering
in. Het land is nu verdeeld
in 9 provincies, te weten:
de Westkaap, Oostkaap en
Noordkaap, Noord-Provincie,
Noordwest, Mpumalanga, Vrijstaat,
Gauteng en tenslotte Kwazulu/Natal.
In het noorden grenst Zuid-Afrika
aan Namibië, Botswana
en Zimbabwe en in het noordoosten
aan Mozambique. De landen
Lesotho en Swaziland zijn
volledig door Zuid-Afrika
ingesloten. Deze staten
hebben echter nooit tot
Zuid-Afrika behoord. Tot
hun onafhankelijkheid in
het midden van de jaren
'60 waren het Britse protectoraten.
